Nie wszyscy użytkownicy komputerów zdają sobie sprawę z faktu, że komputer składa się niejako z dwóch części. Mamy tu do czynienia z częścią namacalną, czyli ze sprzętem, który w terminologii komputerowej z języka angielskiego nazywa się hardware. Jako ciekawostkę podam, że nazwa ta używana kiedyś była jako nazwa sklepu z narzędziami. Drugą częścią każdego komputera jest oprogramowanie, i w tym przypadku ma ono nazwę angielską – software. Z tą nazwą można się bardzo często spotkać także będąc w Internecie. Internet to nie tylko dobroć sama w sobie, informacja na żądanie, ale także nie bywałe zagrożenie. Nie wielu ludzi zadaje sobie z tego sprawę, że codziennie człowiek narażony jest na utratę danych, tym bardziej będąc cały czas podłączonym do Internetu. Wirusy i ataki hackerów to nie jest zmyślona rzecz, one naprawdę istnieją i ludzie co je tworzą też. Ochrona swojego komputera powinna mieć miejsce za każdym razem po instalacji i konfiguracji jego systemu. Program do ochrony komputera to w rzeczywistości kilka programów i tuż przed połączeniem z siecią internetową powinny być uruchomione co najmniej dwie podstawowe aplikacje. Pierwszą z nich jest tak zwany ogniowy mur, z angielskiego firewall, który ma za zadanie stanowić barierę pomiędzy światem komputera a światem cyberprzestępczości. Należy nadmienić w tym momencie, że najbardziej skuteczne są ściany ogniowe sprzętowe, czyli fizyczne – są one często wbudowane w routery służące do rozdzielenia Internetu w sieci domowej lub firmowej. Drugą natomiast są wszelkiego typu programy antywirusowe, czyli skierowane przeciwko wirusom najróżniejszej maści. Wirus jest zagrożeniem realnym, za jego pomocą hacker może zniszczyć dane na dysku komputera lub po prostu je wykraść – na przykład hasła do kont bankowych. Obydwie te części programu do ochrony mogą także występować jako programy za darmo, do ściągnięcia ze sieci. Hardware i software stanowią całość komputera domowego oraz firmowego. Hardware to zaadaptowana nazwa całości sprzętu zwanego komputerem. Tak naprawdę to komputerem jest tylko skrzynka główna lub inaczej jednostka centralna, jednak określenie komputer w języku polskim utarło się w ten sposób, że oznacza ona dzisiaj – zestaw komputerowy, nawet w domyśle zawierający już software. Software jest nazwą wymyśloną jako alternatywa do nazwy hardware, który w języku angielskim pierwotnie miał znaczenie zupełnie inne, ponieważ oznaczał sklep żelazny. Software nie miało więc własnego znaczenia w języku angielskim i wraz z nastaniem ery komputerów oznacza ona tyle samo co oprogramowanie. Sprzęt i oprogramowanie komputerowe to komputer przystosowany do pracy i zabawy. Wszystkie programy komputerowe muszą zostać napisane dla określonego systemu operacyjnego na przykład Windows, jest to warunkiem koniecznym dla ich prawidłowej pracy. Istnieją także programy napisane w języku między-platformowym, ale są one zdecydowanie mniej funkcjonalne – no, może oprócz kilku wyjątków. Nie inaczej zachowują się programy graficzne, które z racji swoich wymagań sprzętowych muszą z nim ściśle współpracować. Takie oprogramowanie w wersji komercyjnej posiada miliardy funkcji i efektów i stosowane jest prawie wyłącznie przez grafików komputerowych ponieważ ich cena wacha się od ponad 3000 zł do prawie 9000zł. W grę wchodzi tutaj problem nielegalnych kopii. Ponieważ cena oprogramowania jest tak wysoka, to nie wszystkich stać jest na ich zakup, a wykonanie kopii takiego programu zajmuje około 1 godziny i kosztuje kilka złotych. Niestety legalne programy muszą kosztować, chyba, że rozprowadzane są na licencji freeware, a więc są dla użytkownika końcowego darmowe. Kopiowanie płyt tak jak wyżej jest nielegalne i obowiązuje kara zgodna z polskim kodeksem karnym.

Przeciętny użytkownik komputera używa go przede wszystkim do zabawy oraz do chodzenia po Internecie. Wszelkie zainstalowane programy to programy z gatunku gier i tylko kilka z nich jest naprawdę użytkowych. Zatem czym są właśnie programy użytkowe? Otóż, program użytkowy to taki po uruchomieniu, którego musi on coś dla nas wykonać. Dla przykładu: uruchamiając grę komputerową, która jest programem specjalnym, nie wykonuje ona dla nas żadnego konkretnego zadania, owszem daje nam rozrywkę, ale to wszystko. Programem użytkowym jest na przykład odtwarzacz filmowy, który wykonuje dla nas dekodowanie zapisu cyfrowego i wyświetla na monitorze zadany przez użytkownika film. Program do użytku to też program do nagrywania, do edycji zdjęć czy do słuchania muzyki w formacie MP3. Każdy z nich wykonuje określoną funkcję przy pomocy użytkownika. Programy tego typu stanowią szacunkowo około 97% programów dostępnych na rynku nie licząc oczywiście gier komputerowych. Patrząc od strony użytkowości tych programów, programy do ochrony naszego komputera wydają się być na samym szczycie takiej hipotetycznej listy programów użytkowych. Najczęściej stosowanymi i skutecznymi programami do ochrony komputera są programy typu firewall oraz antywirusy. Obydwa z nich stanowią główną barierę przeciwko możliwości ataku na komputer z Internetu przez złoczyńców cyberprzestrzeni. Obydwa z nich, w zależności od producenta, rozprowadzane są na licencji GPL. Oznacza to że firewall’a jak i antywirus za free, nie musimy za nie płacić ani grosza. Komputer jako multimedialne centrum rozrywki i pracy jest narzędziem niezwykle wszechstronnym a jego zastosowanie ma miejsce nie tylko w odtwarzaniu tego typu materiałów ale także w ich tworzeniu. Każdy materiał nagrywany w studio dźwiękowym jest zawsze przetworzony na komputerze. Programy audio do edycji muzyki są narzędziami multi-funkcyjnymi a zestaw tych funkcji może zostać poszerzony przez zastosowanie tak zwanych pluginów. W języku polskim stosowana jest zamiennie także nazwa „rozszerzenie do programu”. Zresztą podobną funkcjonalność mają także programy video. Edycja takich materiałów zarówno audio jak i video wykonywana jest w trybie graficznym, widzimy wtedy widmo dźwiękowe w postaci wykresów dla materiałów dźwiękowych oraz sam obraz dla materiałów video. Ponieważ każdy film składa się z dźwięku i obrazu, przyjęło się, przeprowadzać ich edycję osobno a następnie ponownie łączyć te dwa strumienie – montaż filmu. Po montażu danego materiału przychodzi moment zapisania go w odpowiednim formacie. Można ogólnie powiedzieć, że format pliku wynikowego określa jakość w jakim będzie on zapisany. Istnieje bardzo dużo formatów zarówno dźwiękowych jak i filmowych. Do najpopularniejszych formatów wynikowych audio należą MP3 oraz WAV. Pierwszy z nich MP3 jest formatem stratnym, oznacza to, że jakość dźwięku po jego konwersji będzie gorsza, ale z kolei wielkość pliku wynikowego jest także o wiele mniejsza niż formatu WAV. WAV jest formatem bezstratnym, wszystkie dane zapisywane są w pliku w stosunku 1:1. Podobnie, rzecz ma się z formatami filmowymi, DIVX i XVID to formaty stratne, natomiast DVD, VideoCD to bezstratne. Istnieje także duża różnica w jakości kodowania bezstratnego, związanymi z rozwiązaniami technologicznymi. Aby móc zapisać materiał w danym formacie potrzebne jest dodatkowe oprogramowanie zwane kodekami. Kodeki konwertują dany materiał zgodnie z technologią zapisu danego formatu.